|
|  Klokken van Rome Toen we klein waren, och zo leuk,
Eitjes rapen onder de beuk.
Ook in de haag waren ze verstopt,
Daarmee hadden onze ouders ons gefopt.
Iedereen met watertandende monden,
Zo ongeduldig en opgewonden.
Ons moe zei altijd:
"Hoor de klokken van Rome, vol jolijt."
En dan na een jaar verlangen,
Konden we chocolade eten, onbevangen.
|
|
Huidige waardering: 5 uit 27 stemmen
Dit gedicht is ingezonden door Dorine | |
Stemmen!
|
Hierboven kun je dit gedicht een waardering geven. Het aantal punten loopt van 1 tot 10, waarbij 1 heel slecht is en 10 heel goed. Klik je op stemmen, dan wordt je stem verzonden en ga je naar het volgende gedicht.
Printbare versie Volgende gedicht: Pasen, een nieuw begin kondigt zich aan
Vorige gedicht: Pasen © 2008 - 2010 Jan Hengeveld.
|
|
